Ratni izveštači kao svedoci u međunarodnom krivičnom pravu: ’Slučaj Randal’ - Milovanović, Miloš (Crimen, 2011)
Odlukom žalbenog veća Međunarodnog krivičnog tribunala za bivšu Jugoslaviju (MKTJ) u slučaju Brđanin i Talić (IT-99-36) od 11. decembra 2002. godine ustanovljena je relativna zabrana ispitivanja ratnih izveštača kao svedoka u postupcima pred MKTJ. Neposredan povod za ovakvu odluku jeste odbijanje američkog novinara Džonatana Randala (Johnatan Randal) da svedoči u predmetu - naime, iako je prvobitno pretresno veće pozvalo Randala da svedoči, pa čak mu i izreklo obavezujući nalog za svedočenje pod pretnjom kazne, u žalbenom postupku, usled pritiska mnogobrojnih novinarskih udruženja, ovaj nalog je stavljen van snage. Do tog trenutka teorija i praksa međunarodnog krivičnog prava nisu poznavale nikakve privilegije kojima bi se ratni izveštači kao svedoci mogli služiti u krivičnom postupku, a danas ova odluka predstavlja priznati precedent poznat kao 'slučaj Randal' (Randal case). Na početku rada upoznajemo se sa slučajem 'Randal'. Prateći hronologiju preduzimanja radnji u postupku autor, kritički analizirajući, izlaže argumente stranaka i stavove sudskog veća u vezi sa stvaranjem tzv. 'novinarske privilegije'. U zaključku, autor zauzima stav da je ustanovljavanje ove privilegije opravdano, imajući na umu značaj rada ratnih izveštača ali i pravilno uspostavljanje ravnoteže između osnovnih ljudskih prava i njihovih ograničenja.